Ralf Bodelier
... werkt als vrij gevestigd journalist, debatleider, schrijver en onderzoeker. Hij presenteert het Wereldpodium in Tilburg en laat zich graag verleiden om andermans disputen van vaart, humor en resultaten te voorzien. Want de waarheid is te vinden in het botsen der meningen.
Bodelier is nieuwsgierig. Hij is gefascineerd door veranderingen, liefst op wereldschaal. En hij wil weten hoe deze doorwerken in het leven van gewone mensen. Hier, in de prachtwijken van Nederland. En ver weg, in de sloppenwijken van Afrika of Azië.
Zijn thema’s zijn globalisering, kosmopolitisme en Human Security. Zijn zorg betreft zowel hen die daar te weinig van profiteren als degenen die dreigen af te haken.
Ralf Bodelier kiest voor optimisme. Voor een optimisme als morele keuze. Want de toekomst ligt open ligt en het besef dat er nog niets is beslist, verplicht je om er iets aan te doen.
|
Door Ralf Bodelier. My World 16 december 2011
Het lijkt als wij ons minder verantwoordelijk voelen voor de armen elders in de wereld. Dat signaleert psycholoog en ontwikkelingsexpert Mirjam van Reisen, die afgelopen oktober haar oratie uitsprak aan de universiteit van Tilburg. Maar de kersverse hoogleraar ziet ook een kentering. “Vooral jongeren lijken het egocentrisme voorbij.”
Met de dag leken we asocialer te worden, de afgelopen jaren. Sympathie voor ontwikkelingssamenwerking daalde fors, migranten werden gelijkgesteld aan problemen. Toch, constateert Mirjam van Reisen, die sinds oktober de Marga Klompé-leerstoel aan de Tilburgse Universiteit bezet, begint er iets te veranderen. De Occupy-beweging die uit de VS overwaaide, ziet zij als eerste signaal. Net als de Indignados-beweging in Zuid-Europa. “Het engagement keert terug. En dat werd tijd ook”, zegt Van Reisen. Lees verder…
Namens Karin Spierings en Frank Pols, de ouders van Alex. En namens Mirjam Vossen, moeder van David. / Tilburg, 03.11.2011
Terwijl wij afgelopen maandagochtend, 31 oktober, dachten dat onze zonen Alex en David (beide 14 jaar) naar school gingen, verdwenen ze met hun fiets richting Frankrijk. Beiden lieten een brief achter waarin ze zowel te kennen gaven dat ze op vakantie gingen, als dat we ons niet bezorgd moesten maken en dat hun reis niets met ons, hun ouders, te maken had.
Hoewel ter geruststelling bedoeld, verzette hun brief hun ouders, zusjes en broer in grote ongerustheid. Deze heeft bijna vier dagen geduurd. Vier dagen waarin we geen flauw idee hadden waar Alex en David zich bevonden. Vandaag, donderdag 3 november, vonden wij onze zonen gezond en wel terug op het Parijse treinstation Gare du Nord. Lees verder…
Door Hans Ariëns en Ralf Bodelier. IS September 2011
Wij hebben weinig zicht op de weg die ons elektronisch afval aflegt. Een belangrijk deel belandt via een illegaal circuit op notoire dumpplekken ver weg. Ook afgedankte computers van Nederlandse ministeries zijn hier te vinden. IS werd rondgeleid op de ‘scrap yard’ van Accra en sprak met de gelauwerde milieujournalist Mike Anane: ‘‘Nederland dumpt tonnen elektronisch afval in Ghana. Daarmee is Nederland medeschuldig aan de voortijdige dood van duizenden Ghanese kinderen.” Lees verder…
Ralf Bodelier. FD Outlook. September 2011
Onze achterdeur blijft nooit meer open. Steeds minder kinderen spelen nog op straat uit angst hun moordenaar tegen het lijf te lopen. De auto van morgen start alleen wanneer hij contact maakt met het lichaam van de eigenaar.
De veiligheid van onze gehaktballen wordt gegarandeerd door maar liefst tien wetten en bewaakt door een myriade van inspectiediensten. In Den Haag zetelt een Nationaal Coördinator Terrorisme-bestrijding met een staf van honderd medewerkers.
Ongemerkt is Nederland veranderd in een high security country waar we elk gevaar, elke dreiging en het kleinste risico identificeren, analyseren, afdekken, voorkomen of uitbannen.
Ontspannen maar, zou je zeggen. Relax. Het leven wordt met de dag veiliger. In 2001 werd bij een op de 170 Nederlanders ingebroken, in 2010 was dat bij een op de 270. De kans op inbraak daalde daarmee tot 0,37 procent. Lees verder…
Ralf Bodelier, voor website My World 24 sept. 2011
Polen in Nederland, goed voor meer dan 150.000 mensen, lijken vaker voor hun rechten op te komen. Sinds kort is er het PLON, het ‘Pools Overleg Platform in Nederland’. Het PLON is zowel het negatieve beeld van Polen onder veel Nederlanders zat en hekelt de structureel slechte behandeling van Poolse werkers in Nederlandse bedrijven. Hoe slecht, bleek deze week toen de rechtbank in Den Bosch de zaak behandelde van aspergeboerin José Janssen in Someren. Janssen wordt ervan verdacht Roemenen, Portugezen en vooral Polen op een hardvochtige manier voor zich te laten werken. De boerin zou haar werkers zo weinig betalen, dat het zelfs niet genoeg was voor de reis terug naar huis. Lees verder…
Helpen we anderen oprecht, of doen we het vooral voor onszelf?
Ralf Bodelier. My World. September 2011
Mensen die anderen willen helpen, staan bekend om hun daadkracht en doorzettingsvermogen. Maar wat zijn hun innerlijke drijfveren? Cynici weten het: wie goed doet, heeft een verborgen agenda. Altruïsme bestaat niet. Maar klopt dit wel? Publicist Ralf Bodelier las twee wetenschappers die er heel anders over denken: bioloog Frans de Waal en psycholoog Dale T. Miller. Bent u betrokken bij een goed doel? Dan oogst u ongetwijfeld waardering, maar stuit u ook op wantrouwen. Zeker wanneer u zich inspant voor mensen die u niet of nauwelijks kent. Voor kinderen in Burkina Faso, voor asielzoekers in Nederland of voor katoenplukkers in India. Is uw onbaatzuchtigheid wel echt? Of doet u het toch vooral voor uzelf?
Lees verder…
Door Jurgen Tiekstra. Friesch Dagblad 10 -17 september 2011
Ralf Bodelier (50) vindt dat een journalist een moralist moet zijn. Zelf publiceerde hij artikelen en boeken over ontwikkelingshulp, Afrika, principieel optimisme, globalisering, en Auschwitz. Hij geeft lezingen en leidt symposia en debatten. Tot voor kort organiseerde hij reizen naar Malawi, het land waar ook hij zelf vaak te vinden is.
Lees verder…
Ralf Bodelier. Wegenerkranten. 23 juli 2011
Er zijn meer dan voldoende redenen om geen cent over te maken naar giro 555 voor Somalië. Ralf Bodelier houdt er zeven tegen het licht.
1. Somalische extremisten zijn zélf schuld aan de honger in hun regio.
Klopt. Somalië ligt aan een van de belangrijkste handelsroutes ter wereld. Was Somalië een democratische rechtsstaat met een liberale economie, dan zou het land net zo welvarend zijn als succesnummers Zuid-Afrika of Hong Kong. Maar Somalië is geen liberale democratie. Helaas is Somalië in handen van de radicale Al-Sjabaab. Lees verder…
Ralf Bodelier. Conference on Transitional Justice. Kigali, Rwanda. July 2011 Paper.
There is a new cosmopolitanism in the air, serving as a mindset essential to the process of globalization. This new cosmopolitanism brought forth at least two policy concepts, human development and human security. Where human development focuses exclusively on the interests of the other, human security deals with both the interests of the other and those of the self.
Like new cosmopolitanism, the Human Security concept emerged around 1995, in the aftermath of the genocides in Rwanda and Srebrenica. Both atrocities accelerated the importance of Human Security, especially the principle of Responsibility to Protect R2P. Following the genocide in Rwanda and the international community’s failure to intervene, former UN Secretary General Kofi Annan asked an important question. “When does the international community intervene for the sake of protecting populations?” Lees verder…
Ralf Bodelier. Wegenerkranten 5 april 2011.
De revolutie in de Arabische wereld wordt niet veroorzaakt door Twitter of Facebook. Maar deze moderne media zorgen er wel voor dat de revolutie doorzet. Zelfs wanneer dictators internet op slot doen, meent Ralf Bodelier.
Filmpjes van Saoedische troepen die Bahrein binnentrekken, video’s van demonstraties in Syrië en Jemen, opnames van de gevechten om Ras Lanuf. Een stoet commentatoren en opinieleiders concluderen dat we de revoluties in de Islamitische wereld te danken hebben aan social media als Twitter en Facebook. Andere commentatoren geloven er niets van. Social media doen er maar amper toe. De meeste mensen in het Midden-Oosten hebben geen smartphone om mee te twitteren. Een kamelendrijver in Suez weet net zo min wat Facebook is, als een huisvrouw in Aleppo ooit een filmpje zag op YouTube. Beide commentatoren hebben ongelijk.
Lees verder…
|
|